Ταύτιση της ζωής με το περιβάλλον της

Στην πορεία της Ιστορίας οι ανθρώπινες κοινωνίες λειτούργησαν σε συνεργασία με το φυσικό περιβάλλον τους και αισθάνονταν βαθιά σωματική και πνευματική σχέση μαζί του. Αναμφισβήτητα, η σημερινή ασέβεια προς τη φύση είναι ένα δυσάρεστο επακόλουθο της επιστημονικής προόδου. Για παράδειγμα, η οικοδόμηση βιομηχανικών πόλεων εις βάρος απέραντων εκτάσεων γης έχει οδηγήσει σε μια διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη για καταπάτηση και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων με στόχο τον προσπορισμό οικονομικού οφέλους.

Στη σύγχρονη εποχή γνωρίζουμε ότι το περιβάλλον επηρεάζει άμεσα τους ανθρώπους. Για παράδειγμα, σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές τίθεται ο προβληματισμός για τα στοιχεία που καθορίζουν την πορεία μας, αν η ζωή μας εξαρτάται από την ανατροφή μας (τη διάπλασή μας από εξωτερικούς παράγοντες) ή από τη φύση (την κληρονομική προδιάθεση). Εδώ, ας λάβουμε υπόψη μας την έλλειψη πρασίνου στις πόλεις, η οποία κατηγορείται για την αύξηση των αναπνευστικών παθήσεων στην παιδική ηλικία.

Ταύτιση της ζωής με το περιβάλλον της

Ασφαλώς το περιβάλλον μπορεί να μας επηρεάσει θετικά ή αρνητικά, αλλά η σχέση αυτή λειτουργεί και αμφίδρομα, διότι και εμείς μπορούμε να επηρεάσουμε και να αλλάξουμε το περιβάλλον μας. Αυτό οφείλεται στο δεδομένο ότι οι άνθρωποι και το περιβάλλον τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι. Ο Νίτσιρεν στα κείμενά του, αφού παρομοιάζει τους ανθρώπους με το σώμα και το περιβάλλον με τη σκιά αυτού του σώματος, αναφέρει ότι, όταν το σώμα λυγίζει, λυγίζει και η σκιά του. Ασφαλώς έχουμε ήδη διαπιστώσει ότι αληθεύει αυτή η αρχή στην πράξη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον τρόπο που ‘φωτίζεται’ ένα δωμάτιο όταν μπαίνει σ’ αυτό κάποιος εξαιρετικός άνθρωπος.

Ο Βουδισμός Νίτσιρεν, ωστόσο, προχωρά βαθύτερα από αυτό το επιφανειακό επίπεδο. Η ‘σκιά’ εκτείνεται πολύ πέρα από την ανθρώπινη ζωή, καταλαμβάνει το φυσικό περιβάλλον, το διάστημα, το σύμπαν ολόκληρο. Αυτή η πεποίθηση έχει τις ρίζες της σε μια απίστευτα βαθυστόχαστη αρχή, που είναι γνωστή ως ταύτιση της ζωής με το περιβάλλον της (ιαπων. εσο φουνι). Σύμφωνα με το «έσο φούνι», αδιαμφισβήτητα η ανθρώπινη ζωή είναι αναπόσπαστο τμήμα του απέραντου σύμπαντος. Παρ’ όλα αυτά, η παραδοχή ότι είμαστε όλοι μέρος της φύσης δεν πρέπει να λέγεται παθητικά, αλλά να χρησιμοποιείται ενεργητικά, σαν ένα εργαλείο που θα μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα στη ζωή μας και στον υπόλοιπο κόσμο.

Σ’ ένα θεμελιώδες επίπεδο δεν διαχωρίζεται η εσωτερική ζωή μας από τις άμεσες συνθήκες μας. Επομένως, τα αίτια που δημιουργούμε με τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις μας εμφανίζονται σε οτιδήποτε μας περιβάλλει. Όταν αποδεχτούμε ότι επηρεάζουμε το περιβάλλον μας και εποικοδομητικά και καταστροφικά, αντιμετωπίζουμε τα θέματα που μας κάνουν να υποφέρουμε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Αυτό αποσαφηνίζεται περεταίρω με την ανάλυση της έννοιας των τριών βασιλείων της ύπαρξης: το βασίλειο των πέντε συστατικών (εαυτός), το βασίλειο των έμβιων όντων (κοινωνία) και το βασίλειο της γης (φυσικό περιβάλλον).

Βασιλειο των πεντε συστατικων στοιχειων